ALARM

De goonsdag, dat waor hunne oetgaonsdaag. An woende op de Zabstraot en Merie op de Toongerseweeg. Merie góng daan mèt de bös nao de Klevariestraot, stapde dao oet en leep nao de Zabstraot. Loupe kós ze good, want ze waor jummers lang bij de zjimnastiek gewees en leep de hoonderd meter ’t gawst. Meh dat waor al weer lang geleie. Ze kòs ziech evels nog good oet de riezer make. Wie ze de Zabstraot in leep, zaog ze An al aan de deur staon. Die waor altied proont in tied. Ze wis ouch perceis wie laat de bös kaom.

‘Zo,’ zag Merie, ‘dao zien veer weer.’

‘Gelökkig. Iech bin blij tot iech diech weer zeen.’

‘Meh de wèts toch tot iech twie ingelbewaorders höb,’ lachde Merie.

‘Iech weit ’t, iech weit ’t. Meh die doen hun pupsen ouch wel ins touw.’

An sjöddelde benkelik häöre kop. Noe zaog An wel dèks häöre geis kroepe. Ze had ’t ouch neet gemekelik, meh jeh, die bein móste ouch hoonderd kilo drage. ’t Waor ’ne papzak, meh wel ’n löbbes. Meh ze koum wel ins gaw vaan häören aperpo. En ze sleep slech.

‘Zalle veer ins door de Linkelestraot gaon,’ vroog Merie.

‘Miech bès, daan kin iech dao ’n staotsloot koupe.’

‘God zegene diech mèt de hoonderddoezend en miech mèt ’t kleigeld,’ lachde Merie.

‘Dat wèt God allein,’ meinde An filosofisch.

Wie ze aon ’t begin vaan de Linkelestraot waore, bleef Merie obbins staon en loerde nao ’n klein woeningske.

‘Miljaar,’ zag ze, ‘noe bin ich hei al zoe dèks langs geloupe en obbins zeen iech wat ’n ammezant hoes ’t is. Dat kump umtot iech nao bove loerde en dat mós de mins dèkser doen. Kiek, ’t is vaan 1628. Dat is toch al aajd.’

An loerde ouch.

‘Meh ’t is wel vaan 1928. Kiek mer, dao steit ’t.’

Merie zaog ’t noe ouch. En dao stoont ouch dat ’t in 1928 herstèld woort. In 1928 waor ’n soortemint gievelstein geplaots. Meh wat ’t veurstèlle mós, dao hadde ze alletwie gei benöl vaan.

Wie ze e stökske weier waore, bókde An ziech obbins kuimenterend en raapde get vaan de groond.

‘’ne Mins moot toch ouch wel ins nao de groond loere. Zuug ins wat iech hei höb.’

Ze leet triómfantelik ’n bäörs zien. En die waor good gevöld.

‘Dee gelök heet, hoof mer in z’n hand te kakke, daan heet ’r ’n vlaoj,’ reep Merie.

Op dat momint kaom um d’n hook bij de winkel boe An häör loot wouw koupe e meidske dat oetzaog of ze häör eurt neve häör tes had gestoke.

Nao links en rechs euver de groond loerend kaom ze op hun aof. Ze waor chic, häör kleid rook nao cent.

‘Die heet get verlore,’ zag Merie, ‘nao mien meining zit die in de pits wie ’ne sjeet in ’n ziemslere brook.’

Dat waor ouch zoe, want ze bleek häör bäörs verlore te höbbe. An zag tot zie ’n bäörs gevoonde had. Meh An wouw zekerheid en vroog wat veur kleur dee portmenee had, of e baankpeske drin zaot, wat häör baanknómmer waor, wie häöre naom waor. Wie ze zoonder mankasie voont tot de bäörs vaan de juffrouw waor, gaof ze häör de bäörs. ’t Meidske waor blij wie ’ne kèrmisduvel.

Wie An ’n loot gekoch had, lepe ze nao de Vroom. An mós e kedo koupe veur häör kleikeend. Dat waor zoe gebäörd en denao gónge ze nao de beuk kieke. Ze laoze alletwie gere, beuk stoonte good bij hun aongesjreve. Nao ’n haaf oor links en rechs get geblajerd te höbbe, gónge ze nao d’n oetgaank. An waor ’t ierst dao. Meh in tot ze door ’t detektiepeurtsje leep, hoort ze e duvels en indringend piep, piep, piep. ’t Bleef aon de geng. An stoont stief vaan sjrik. Wat waor ’t daan noe? Had ze vergete te betaole? En alle lui loerde nao häör. Dao mós wel get mis zien. Ze waor ’ne misdiediger. Ze zouw de gevaangenis in gaon. Dat kós neet aanders. Wat zou häör petekeend wel zègke, bomma in ’t cachot. De klame zweit braok häör oet. Meh obbins verreet ze ziech vaan de gif. Wat meinde de lui noe wel, ze leet ziech gevaange numme? Mèt e geziech zoe wit wie kies, taffelde ze de Groete Staat in. ’t Hatelik gepiep bleef in häör oere klinke. Ze had nog mer e klein stökske geloupe, wie Merie bij häör kaom.

‘An,’ vroog ze versjrik, ‘Wat bis te in gaodshierenaom aon ’t doen?’

‘Jao, dao bin iech ouch benuid nao,’ zag ’n mansstum.

Dat waor de securitymaan vaan Vroom.

‘Gaot mer röstig mèt. Lang han, väöl sjan.’

‘Meh menier,’ zag Merie, ‘meint geer tot ze get gestole heet? Niks devaan. Hei, loert mer, iech höb de bon.’

De maan keek de bon nao en ’t klopde.

‘Meh geer mot toch eve mèt nao de winkel. Want es dat alarm neet van ’t kedo weurt gehaold, blijf ‘t ummertouw piepe es geer bij us binnekomp.’

Ze spraoke aof tot heer gewoen trök zouw loupe nao de winkel en dat zie häöm zouwe volge. Zoe gebäörde ’t ouch. Alles woort gerangeerd en denao kóste ze zoonder piep de winkel oet. Bij La Ville gonge ze e hepke ete, meh smake deeg ’t eigelik neet.

‘Iech maakde miech zörg euver oongelagde eier,’ zag An mistruusteg, ‘’t góng miech dun door d’n derm’

‘Jao,’ meinde Merie, ‘de waors de kluts kwiet.  Meh treure kin gei leid verdrieve.’

Toen kós dao bij alletwie e veurziechtig lechske vaanaof.